A ROMARÍA DA FRANQUEIRA por Icía Domínguez Rodríguez e Jon Santarén Álvarez

Podemos ver  as santas colocadas, así como a música.Por Icía

Na romaría de A Franqueira danse

cita 20.000 fieles.

Este ano cambiaron as santas de sitio na Franqueira, para un

sitio máis espacioso con unha carpa branca e ademais

con música.

Estaba o santo do barrio de San Roque en Leirado: San

Roque, a Virxe da

Luz de Meder...

1

OS CANS TAMÉN MORREN por Andrea Estévez González

Momento no que o coche bate contra o desafortunado can. Por Andrea

Na estrada de Leirado a Ponteareas, houbo

un accidente.

Un coche atropelou a

un can, deixandoo

tirado na gavia.

Ninguén lle fixo caso...

Pobre can!!!

ADEUS ÁS FAIAS por Anxo Martínez Costas e Kevin Alvites Míguez

Despedida ás vellas faias 

Homes do Concello cortando as faias.

Por Kevin Avites Míguez

Na escolade Leirado cortaron as árbores chamadas faias.

Cortáronnas porque moitos nenos e nenas son alérxicos ás flores que caen da árbore.

Os redactores de “A buguina de 2º” disfrutan da “neve”

das nosas queridas faias. Botarémolas en falta.

O BOLEIBOL por Jon Santarén Álvarez

Nenas xogando ao boleibol. Por Icía e Andrea

Quítase co pulso.

Se cae ao chan no outro campo o punto é para vós.

Material necesario: 

• Fai falta un balón de boleibol.
• Unha rede.
                                       
• E un campo para xogar. (Curioso detalle!!!!!)
• Catro xogadores.
• E tamén as animadoras.(Que non falten!!!)
  
  
  
  
  
  

MORTE DUN PAXARO por Jon Santarén Álvarez

31-05-2012 

 

Hoxe os nenos e nenas de 1ºe 2º de primaria da Escola de Leirado, colleron un paxariño en Leirado.

Un neno de 2º, chamado Jon, está estudando o paxariño; fai un debuxo 

e escribe sobre el.

Despois do estudo chegou á seguinte

conclusión:

  - Estaba morto e coa cabeza aplastada.

  - Estaba sen ollos.

  - Tiña o pico roto e algo de sudiedade.

  - Tamén tiña cortes e feridas.

   - Ademais víaselle uns peliños.
  - Tiña unha pata.

Todo isto foi posible velo gracias á lupa que temos na clase.                           

Niño e paxariño visto cos ollos do investigador. Por Jon

 

AVENTURA NA PRAIA por Yeneva Garrido Fernández

Aquí temos unha nova entrega da "Contista" Yeneva. Parece que cada día está máis animada coa escritura.

"Un día fuí a la playa con mi amiga Alba y estuvimos jugando en la arena haciendo castillos.

De pronto, vino la marea y nos destruyó los castillos y a nosotras nos arrastró.

Después, vino otra ola y nosotras la saltamos.

Luego, fuimos paseando hasta la otra orilla .

Al final, llegamos al parque y nos columpiamos.

O PATADÓN DE Andrés Meixide

COMENTANDO UN CONTO

Xa temos un novo "Contista"! Por primeira vez escribe para nós, o noso compañeiro Kevin. Aquel balón, a onde iría parar?

   

    "O personaxe principal é Grandrullón.
    Outros personaxes son os nenos. 
    O que máis me gustou foi cando foi pola 
                                     cidade destrozando todo a balonazos, 
                                     dándolle aos animais na cara e ás persoas".

LÚA, MI PERRO por Andrea Estévez González

Por fin Andrea decidiuse a enviarnos un contiño moi simpático. A partires deste momento xa está en posesión do título de "Contista".


    Un día estaba yo jugando con mis perros Lúa e Pipo.

    De pronto, Lúa empezó a morder un guante de plástico.

Después, pisó con la pata el guante elástico.

Luego, Lúa tiraba del guante con la boca tanto que…

Al final, se dió un guantazo en la boca y se sacudió la cabeza para los lados.

LADRÁNDOLLE A LÚA de Antonio García Teijeiro

COMENTANDO UN CONTO
Veña que xa se está acabando o curso pero non por iso, a "Contista" Carla, deixa o seu traballo de lado. Este envío acercámonos á lúa...            

   "A nena tiña un can. E o can tiña a nena.
   O can chamábase Dark.
   A nena chamábase Antía.
   Era xeitosa e tiña a cabeleira crecha, tamén negra.
   Ao can parécelle raro porque a Lúa era somente branca.
   O can contáballe historias brancas e negras.
   Dark fálalle de Galapín, que non tiña dono.
   Cóntalle aventuras doutros cans. Antía tamén lle contaba historias    a Lúa, faloulle de Troitiño que se rían del no parque e de rapaces      de pel escura.
   O can ladráballe case que todas as noites e Antía escribíalle sen facer ruído.
   A Lúa sorría das cartas e undía apareceu cambiada.
   A Lúa apareceu en branco e negro. 
   Dark mirou pola fiestra e Antía abriu a porta. Antía escoitou palabras da lúa. A 
   Lúa díxolle que no deixara de enviarllemensaxes, e a Dark díxolle que se ía poñer       
   branca e negra.
   Que no seu corazón tiña todas as cores. Soñaron que se ían xuntos de viaxe."

Para que 3º vexa...

... que estivemos moi atentos a todos os seus relatos, nos fixemos un pequeno traballiño:

Os presentes de 3º

Publish at Calaméo or browse others.

A   SORPRENDENTE  HISTORIA  DUN  HOMIÑO  MOI  VALENTE  de Hans  Traxler

.

Publish at Calaméo or browse others.

CONFUNDINDO HISTORIAS      de Gianni Rodari

CUIDADOS DAS PLANTAS, por Yeneva Garrido Fernández

Esta clase de 2º segue con moitas ganas de traballar e hoxe será Yeneva a que se estrenará nesta sección de pequenas e pequenos escritores.

A PRIMAVERA de Icía Domínguez Rodríguez

Nesta ocasión, será  Icía a que publicará por primeira vez na sección de "Contistas".

                                                        

A ORQUESTRA DE CLARA de Elisa Ramón

COMENTANDO UN CONTO
Aquí temos un novo traballo da nosa "Contista"  Carla, que por segunda vez encargarase de relatarnos este conto no que se usa a música como unha arma para a paz.            

"Clara criouse entre musica. O instrumento que mais lle gustaba era a trompeta. Tocaba en todas partes e todos quedaban coa boca aberta.

Clara tocaba cos pais e a súa música emocionaba a xente.

Clara decatouse de que no mundo habia guerra e que coa musica poderiase solucionar.

Clara recibiu una carta para ir a guerra e co disguesto tocou tres días seguidos. 

Clara colleu o tren e os amigos e familiares foron despedirse.
No tren coñeceu a un pallaso, un mestre, ... que ian á guerra.
                                                            
O pallaso pediulle que lle tocase na viaxe.
Clara fixose amiga dun violinista e tocaron xuntos de noite.
Clara mirou os aramios e tiña medo da guerra.
Cando estaban na guerra Clara empezou a tocar e o violinista seguiulle.
Entón do bando inimigo soou unha frauta e un saxofon.
Os catro musicos vironse as caras e xuntaronse no medio do campo.

Todos empezaron a tocar e os sarxentos berraban.
Os sarxentos unironse e os soldados bailaban.
Todo o exercito recorreu as vilas coa orquestra de Clara.
O grupo faciase mais grande e no mundo aplaudian. E asinaron a paz."

                                                          FIN 

                                                          

A NUBE DE CORES de Agustín Fernández Paz

COMENTANDO UN CONTO
Carla   será a encargada de contar este conto, cada día lerá un pouquiño e o irá relatando.

          Raquel ten 6 anos e vive cos seus pais na cidade.
       A mestra cando berra ten cara de dragón.

       Raquel fai unha morea de fichas para que Dona Elisa non se enfade.

       O colexio de Raquel ten un patio grande para xogar no recreo.  


                                        Raquel cando chove busca nubes negras
                                 no ceo.
                                         Habia unha enorme nube no medio do 
                                 ceo azul. 


                                        A nube era de cores do arco da vella.
                                        Detívose no patio do colexio e os nenos quedaron asustados.
                                        Púxose a chover pingas de cores.
                                        As pingas caian sen mollar, producían musica           


                                        As pingas tiñan  música de violin, gaita ou órgano.
                                        Todos empezaron a balilar, ata Don Elisa.
                                        A Dona Elisa caiulle na cabeza unha pinga e soou coma un foguete.
                                        A nube marchouse e os nenos quedaron tristes.
                                        Raquel contoulle a historia da nube aos seus pais e non lle creron


                                        O día seguinte  Dona Elisa estaba contenta e distinta.
                                        Os nenos sentaronse na alfombra e a mestra contoulles un conto.
                                        Raquel saiu ao patio e so viu nubes brancas.
   
                                                                                   FIN 




 

              

A amizade

Para celebrar este día decidimos falar d@s nos@s amig@s